Vind ik leuk:

Daar zaten ze dan. Beiden wisten dat het einde van hun relatie genaderd was. Het ging al een tijdje niet meer zo goed tussen hun en nu was daar dat moment. Ze hadden eerder die week in de stad afgesproken om te praten. Zo vaak had ze het gesprek al in haar hoofd gerepeteerd en wist dat het er ooit van moest komen.

Onderweg naar de stad besefte hij pas waar deze ontmoeting toe zou kunnen leiden. Ze gedroeg zich de laatste paar maanden al anders dan dat hij gewend was, maar deze gedachte had hij niet van zichzelf verwacht. Snelle scenario’s schoten door zijn hoofd en hij somde de gebeurtenissen van de laatste paar maanden op. Er was geen twijfel mogelijk. Vandaag zou het gebeuren.

Ze kochten een drankje en gingen tegenover elkaar aan een vrije tafel zitten. De sfeer in de stad was opgewekt, het was immers lente, maar tussen de twee heerste een bedrukkende sfeer. Achter hem was een stelletje aan het zoenen. Het was zo tegenstrijdig met wat er tussen hun speelde. “Sander…”, ze begon zacht te huilen en hoopte dat de mensen om haar heen het niet merkte. “Ja?”, vroeg hij langzaam. Er volgde een ongemakkelijke stilte. “Ik weet wat je wilt zeggen”, zei hij, “en je hoeft er niet om te huilen.” Ze zuchtte van opluchting, ”Ik ben zo blij dat je dat zegt.”

Niet veel later liepen ze samen door de stad. De sfeer was totaal omgeslagen. Ze bezochten verschillende winkels en pasten schoenen. Het was weer zoals toen ze begonnen, alleen was de connectie en de liefde tussen beiden anders. Ze waren niet meer dat verliefde stel, maar gewoon vrienden. “Ik hoop dat we vrienden blijven”, zei ze. Hij hoopte het ook, maar wist nog niet wat hem te wachten stond.

Wordt vervolgd…